Przed鈍it ![]()
This love - make me believe that you're the one
Never give up - our day has come I never felt that this could happen to me So many lonely days and nights I never knew that you were waiting for me Hope was out of sight This love - I'll never throw it all away Now that you're in my life to stay - Judas Priest,"New beginnings" 安iat這... 安iat這 wype軟ia pok鎩, z這t� plam� k豉dzie si� na ko責rze, otacza migotliw� aureol� siedz帷� przy jego 堯磬u ciemnow這s� posta�. Na zewn徠rz trwa letnie popo逝dnie, wype軟ione zapachem drzew cytrynowych. Nie czuje strachu - cho� ka盥y oddech zbli瘸 go do nieuniknionego. To jedynie kolejna granica, kt鏎� musi pokona�... Ciep這 s這鎍a na policzku. Ciep這 d這ni zaci郾i皻ej na jego w豉snej. B鏊 ga郾ie... wszystko ga郾ie... Pozostaje odblask z這ta po wewn皻rznej stronie powiek niczym wspomnienie czyich� drogich mu oczu. "Jestem o krok bli瞠j." Umiera. Otworzy� oczy. Przed sob� ujrza� fosforyzuj帷e cyfry budzika, stoj帷ego na nocnym stoliku. Sz鏀ta czterdzie軼i osiem. Dwana軼ie minut przed czasem. Znowu. Westchn掖 cicho, przewracaj帷 si� na wznak i wracaj帷 my郵ami do tego, o czym 郾i�. To by� ostatni z ca貫j serii dziwnych sn闚, jakie miewa� od pewnego czasu. W niekt鏎ych walczy� - zwyci瘰ko - z potworami o najr騜niejszych kszta速ach, w d這ni dzier膨c miecz o hakowato wygi皻ej klindze. W innych przechadza� si� - samotnie lub w otoczeniu towarzyszy, kt鏎ych zna� i kt鏎zy byli mu bliscy, cho熲y po przebudzeniu nie pami皻a� ich imion - ulicami starodawnego miasta, w kt鏎ego centrum wznosi這 si� urwiste wzg鏎ze. Niekiedy mia� na sobie czarny str鎩 z przypominaj帷ym s這鎍e symbolem na r瘯awie, czasem - i w tych snach wydawa� si� sobie starszy - nosi� te� bia造 p豉szcz z czarnym znakiem liczby "trzy" na plecach. W ostatnim za�... W ostatnim 郾ie umiera�, a mimo to nie spos鏏 by這 go uzna� za koszmar - nawet je郵i nigdy wcze郾iej wizja nie by豉 a� tak wyra幡a jak dzisiejszej nocy. Niezale積ie jednak, o czym opowiada� sen, po ka盥ym budzi� si� z uczuciem niezmierzonej t瘰knoty za czym� nieokre郵onym, a zarazem nieopisanie wa積ym... ale nie dzi�. Tym razem, jak nagle sobie u鈍iadomi�, czu� raczej co� na kszta速... wyczekiwania? Nie zd捫y� d逝瞠j si� nad tym zastanowi� - ostry d德i瘯 budzika wyrwa� go z rozmy郵a�. Sny b璠� musia造 zaczeka�, zdecydowa�, u鄉iechaj帷 si� nieco krzywo. Teraz nale瘸這 zaj望 si� rzeczywisto軼i�... Podni鏀� si� z 堯磬a. Roleta na oknie by豉 zaci庵ni皻a i w pokoju panowa� p馧mrok, cho� s這鎍e musia這 wsta� ju� jaki� czas temu. O ile akurat nie zbiera si� na deszcz, pomy郵a� kwa郾o. W ko鎍u przez ca造 poprzedni wiecz鏎 pada這... Post徙i� krok do przodu - i nieomal przewr鏂i� na czym�, co okaza這 si� by� porzuconym na pod這dze o堯wkiem. Zakl掖 cicho, gani帷 si� w duchu za podobne ba豉ganiarstwo, po czym podni鏀� przedmiot i zmarszczy� brwi. A tak. Zn闚 rysowa� do p騧na... Hmmm... Rozejrza� si�, odnajduj帷 wzrokiem szkicownik, r闚nie� porzucony na pod這dze (Na pod這dze!, zawy這 wniebog這sy jego umi這wanie porz康ku). Potrz御n掖 g這w� z westchnieniem, podnosz帷 zeszyt. Zn闚 opu軼i� lekcj�. Doprawdy, jak tak dalej p鎩dzie... Przerzuci� par� stron, zape軟ionych mniej lub bardziej udanymi szkicami, przedstawiaj帷ymi g堯wnie ludzi i kwiaty. Rysunki, musia� przyzna�, nie by造 znowu� takie z貫 - a mimo to nie m鏬� si� pozby� wra瞠nia, 瞠 nie anga簑je si� w zaj璚ia tak, jak powinien. I w豉軼iwie nie dotyczy這 to jedynie lekcji rysunku... Ju� mia� od這篡� szkicownik, gdy spomi璠zy stronic wysun窸o si� kilka lu幡ych kartek. Chwyci� je odruchowo, nim opad造 na 堯磬o - po czym niemal natychmiast si� zarumieni�, spojrzawszy na pierwsz� z nich. Ze szkicu u鄉iecha豉 si� do niego psotnie szczup豉 twarz o oczach zmru穎nych w w御kie szparki; na czo這 opada造 niesforne kosmyki w這s闚. W這sy by造 srebrne - ale tego szkic nie uwzgl璠nia�. Zwalczy� ochot�, by zgnie嗆 papier w kulk� i cisn望 w k徠 pokoju. B康� co b康�, by這by to mocno dziecinne - a on mia� dwadzie軼ia dwa lata. By� doros造... Odrzuci� blok oraz szkice na 堯磬o i zdecydowanym krokiem ruszy� w stron� 豉zienki. Jednak pomimo usilnych pr鏏 skupienia my郵i na tu i teraz, wspomnienie tamtego figlarnego, lisiego u鄉iechu wci捫 nie chcia這 go opu軼i�. I skutecznie rozprasza這. Tu i teraz, nakaza� sobie kategorycznie, wchodz帷 pod prysznic. Mimo to... Tydzie�, przemkn窸o mu przez g這w�, gdy odkr璚a� wod�. Min掖 tydzie�, odk康... Sp騧ni� si�. M闚i帷 szczerze, bardziej sp騧ni� si� nie da這 - gdy zdyszany, przemokni皻y i cokolwiek ub這cony (co mu strzeli這 do g這wy, 瞠by w t� ulew� jecha� ROWEREM?), dotar� wreszcie na miejsce zaj耩, jego grupa opuszcza豉 ju� budynek. Nie wiedzie� czemu, szczeg鏊nie dziewcz皻a wydawa造 si� czym� podekscytowane - szepta造 do siebie bardziej gor帷zkowo ni� zazwyczaj, a wi瘯szo嗆 z nich mia豉 rumieniec na policzkach. Nie to, by zwyk� zastanawia� si� nad uniesieniami kole瘸nek - wydawa這 mu si� to zbytnim w軼ibstwem - ale tym razem zmarszczy� brwi, biegn帷 korytarzem. Czym w豉軼iwie mieli si� zajmowa� na dzisiejszej lekcji...? Poch這ni皻y rozmy郵aniami nie zauwa篡� kolejnej osoby, nadchodz帷ej z przeciwka - do momentu, gdy by這 ju� za p騧no. Zary� nosem w mi瘯ki materia� marynarki i niemal straci� r闚nowag� - ale mocne d這nie w por� chwyci造 jego ramiona. Poczu� nik造 zapach wody kolo雟kiej i w jednej chwili zda� sobie spraw� z niezr璚zno軼i sytuacji. Cofn掖 si� raptownie. - Najmocniej przepraszam - wyrzuci� z siebie czym pr璠zej, gn帷 si� w uk這nie. - Zaj璚ia... To jest, 酥ieszy貫m si� i... - zacz掖 z potrzeby wyt逝maczenia si� i zaraz urwa� z poczuciem, 瞠 robi z siebie durnia. Zachowywa� si� jak ucze� podstaw闚ki... - Ajajaj, upolowa貫m zmok陰 kur� - us造sza� i wyprostowa� si�. Nieznajomy przygl康a� mu si� zmru穎nymi oczyma, u鄉iechaj帷 si� od ucha do ucha. Nie m鏬� mie� wi璚ej ni� trzydzie軼i lat, a jednak jego w這sy mia造 niespotykany srebrzysty odcie�. Nie przypomina� sobie, by kiedykolwiek taki widzia�. - Musi ta grzywka - ci庵n掖 m篹czyzna tonem, w kt鏎ym pobrzmiewa這 rozbawienie. - Spadnie taka na oczy i zaraz ryms, katastrofa, a? Poczu�, 瞠 si� rumieni, tymczasem nieznajomy do嗆 bezceremonialnie odgarn掖 mu z czo豉 niesforny element uczesania i za這篡� za ucho. Jego u鄉iech jeszcze si� poszerzy�. - Niedobrze tak lata� na o郵ep - oznajmi� z przekonaniem. - Jeszcze ci� co� capnie znienacka zza w璕豉 i co wtedy? Co nale瘸這 odpowiedzie�? Nie mia� poj璚ia. Pierwszy raz spotka� si� z traktowaniem tak bezpo鈔ednim - i tak, hmm, nietypowo przychylnym - na dok豉dk� ze strony kogo� zupe軟ie obcego. Spu軼i� wzrok. - Ja... Ummm... - Do licha, co w豉軼iwie chcia� powiedzie�? Jeszcze raz przeprosi�? Podzi瘯owa� za rad�, cho� brzmia豉 do嗆... oryginalnie? Niech to... - No, uwa瘸j na siebie - rzuci� beztrosko m篹czyzna, wykorzystuj帷 jego zawahanie, by w chwil� potem zn闚 ruszy� przed siebie. - Pa-pa! - doda� jeszcze wyra幡ie zadowolonym tonem, nim znikn掖 za rogiem, pozostawiaj帷 go os逝pia貫go i kapi帷ego na pod這g� po鈔odku korytarza. Z odr皻wienia wyrwa� go kobiecy g這s. S造sz帷 w豉sne nazwisko, obejrza� si� i w p馧otwartych drzwiach pobliskiej sali zobaczy� nauczycielk�, opiekuj帷� si� ich grup�. Zdoby� si� na s豉by u鄉iech. Prawdziwa pasjonatka - a przy tym mi豉 i wyrozumia豉 kobieta. Przynajmniej nie rzuca豉 niczym w sp騧nialskich podopiecznych, jak zwyk� to czyni� prowadz帷y zaj璚ia literackie... Otwiera� ju� usta, by usprawiedliwi� si� za kolejn� nieobecno嗆 - ale nauczycielka go ubieg豉. - Jaka szkoda, 瞠 nie zdo豉貫� dzi� przyj嗆 - stwierdzi豉 z wyra幡ym 瘸lem. - Mamy nowego modela... szalenie fascynuj帷y cz這wiek. Przed chwil� wyszed�, musia貫� si� z nim min望... By� w po這wie uprzejmego skinienia g這w� - w my郵ach wci捫 uk豉da� przeprosiny i s這wa kobiety nie w pe軟i do niego dociera造 - gdy sens jej ostatniej wypowiedzi uderzy� go jak obuchem. "Nowy model..." "Musia貫� si� z nim min望..." "Przed chwil�..." O nie. Nie. Niemo磧iwe... A niech to... Ale� wpad�. C騜, mia� w ko鎍u prawo czu� si� zaskoczony, pomy郵a�, zakr璚aj帷 wod� i si璕aj帷 po r璚znik, by wytrze� w這sy. W豉軼iwie sam nie by� pewien, czy po鈔鏚 jego uczu� przewa瘸� w闚czas szok, wywo豉ny sam� t� informacj�, czy ulga z tytu逝 sp騧nienia. Nawet teraz robi這 mu si� nieswojo na my郵 o tym, 瞠 srebrnow這sy nieznajomy mia豚y im pozowa� - nawet zapi皻y pod szyj�. Poczu�, 瞠 ponownie oblewa si� rumie鎍em i zbeszta� si� za to w duchu. Daj spok鎩, chyba si� w nim nie zadurzy貫�? Nie, oczywi軼ie, 瞠 nie. Co wszak瞠, dziwnym trafem, nie przeszkadza這 mu sporz康za� coraz to nowych szkic闚 z nowym, hmmm, modelem ich grupy w roli g堯wnej. O ile pami皻a�, na kilku z nich przyodzia� go nawet w stroje rodem ze swoich sn闚 - i ku swemu zdumieniu musia� przyzna�, 瞠 efekt by� zaskakuj帷o dobry. Bo te�, gwoli 軼is這軼i, nieznajomy da� mu a� nadto okazji do uwa積ego przyjrzenia si� swojej fizjonomii. Od czasu tamtego niefortunnego zderz-... spotkania w korytarzu, natyka� si� na� nieomal przy ka盥ej sposobno軼i: w metrze, bibliotece, sklepie dla plastyk闚... ba, na basenie nawet (nasz豉 go w闚czas refleksja, 瞠 wbrew pozorom sam nie znalaz� si� jeszcze na granicy anoreksji). Mog這by wi璚 wydawa� si� naturalne, 瞠 sta� si� tematem jego prac - ale tak nie by這. Nawet wzi患szy pod uwag� powy窺ze okoliczno軼i, nie by豉 to wszak jedyna osoba, jak� widywa� na co dzie� - a innych jako� ostatnio nie rysowa�... Wzdrygn掖 si� z zimna i zda� sobie spraw�, 瞠 od d逝窺zej chwili stoi nago na mokrych kafelkach. Je郵i chcia� nabawi� si� kataru, to by� w豉郾ie na najlepszej drodze... Jeste� doros造m m篹czyzn�, upomnia� si� zdecydowanie. Przesta� si� zachowywa� jak zakochana gimnazjalistka... Wr鵵. Czy naprawd� w豉郾ie to pomy郵a�...? Przygryz� wargi, energicznie zabieraj帷 si� do wycierania (i pr鏏uj帷 nie zwa瘸� na fakt, 瞠 policzki p這n窸y mu 篡wym ogniem). Nie ma co... Albo niespodziewanie znalaz� swoj� 篡ciow� inspiracj�, albo z wolna zaczyna� wariowa� - przy czym druga opcja wydawa豉 mu si� znacznie bardziej prawdopodobna. Odwiesi� r璚znik, wci庵n掖 z westchnieniem spodnie, po czym spojrza� sceptycznie w lustro nad umywalk�. Czy raczej: spr鏏owa� spojrze�, bo jego grzywka akurat skorzysta豉 z okazji, by zsun望 si� na lewe oko, skutecznie przes豉niaj帷 widok. Odruchowo spr鏏owa� odgarn望 j� z czo豉, ale bez rezultatu - kosmyk ani my郵a� grzecznie tkwi� za uchem, uparcie powracaj帷 do po這瞠nia, w kt鏎ym maksymalnie ogranicza� pole widzenia. U鄉iechn掖 si�, cokolwiek zrezygnowany. Chwilami naprawd� odnosi� wra瞠nie, 瞠 jego w這sy 篡造 w豉snym 篡ciem - jakiekolwiek pr鏏y ich ujarzmienia ostatecznie ko鎍zy造 si� niepowodzeniem, a ju� grzywka zdecydowanie wiod豉 prym pod tym wzgl璠em. A� dziw, 瞠 do tej pory ani razu si� przez ni� nie przewr鏂i�, jak to sugerowa� nieznajomy... Znowu...! Do licha, sk康 bra造 si� te my郵i? I sk康 闚 dziwny nastr鎩 tego ranka? Odetchn掖 g喚boko, opieraj帷 obie d這nie na umywalce, przymkn掖 oczy. Tu i teraz - s這wa powtarzane jak mantra ka盥ego dnia. Czy jeszcze skuteczne? W takich chwilach, jak ta, sam ju� nie by� pewien... Zacisn掖 mocniej powieki. Jakkolwiek by nie by這, z ca陰 pewno軼i� nie mia� w tej chwili czasu na podobne rozwa瘸nia. Czeka� go d逝gi i - wszystko na to wskazywa這 - pracowity dzie�. Je郵i nie zamierza� si� sp騧ni� tak瞠 i tym razem, stanowczo powinien si� po酥ieszy�. Umy� z瑿y, po czym, wk豉daj帷 po drodze koszul�, przeszed� do kuchni na 郾iadanie. Na blacie pod oknem le瘸豉 persymonka. Bardzo pomara鎍zowa, bardzo dorodna persymonka - jedyna plama koloru w do嗆 bezbarwnej kuchni. Widz帷 j�, w pierwszej chwili a� przystan掖 - po czym w pe軟i 鈍iadomie skierowa� si� w przeciwn� stron� pomieszczenia, pozornie ca陰 swoj� uwag� po鈍i璚aj帷 nastawieniu wody na herbat�. Pr鏏y zignorowania owocu spe透造 jednak na niczym - by� tam, ze swoj� l郾i帷�, pomara鎍zow� sk鏎k�, szypu趾� i ca陰 reszt�. I, z bli瞠j niewyja郾ionych powod闚, zaczyna這 to wytr帷a� go z r闚nowagi. Gdy nieomal zaci掖 si� w palec przy pr鏏ie pokrojenia pomidora - 瞠 te� musia� wygl康a� tak podobnie do tego paskudztwa - nie wytrzyma�, od這篡� n騜 i pewnym krokiem podszed� do okna. Persymonka le瘸豉 na swoim miejscu - i gdyby nie by豉 tylko owocem, mo積a by odnie嗆 wra瞠nie, 瞠 pr鏏uje zwr鏂i� na siebie uwag�. Tr帷i� j� nieufnie szczup造m palcem. Nie lubi� persymonek - ba, nie znosi� ich - i w zasadzie nie bardzo umia� powiedzie� czemu. Kto wie, mo瞠 to jaki� uraz z poprzedniego 篡cia, pomy郵a�, u鄉iechaj帷 si� k徠em ust. Pozostawa這 wszak瞠 pytanie, po co w og鏊e naby� to co�, skoro szanse na zjedzenie owocu by造 bliskie zeru. 圭i庵n掖 brwi. Wczoraj wieczorem poszed� do ca這dobowego, bo sko鎍zy� mu si� ry� i... - Nie ma, rozumiesz. Ani 郵adu suszonych. Pra穎nych te� nie. I co ja mam, biedny, teraz pocz望? Zna� ten g這s; czu�, 瞠 rozpozna豚y go wsz璠zie, cho� s造sza� go wcze郾iej tylko raz. Dlatego w豉郾ie nie podni鏀� g這wy, z uporem przebieraj帷 w skrzynce z marchewk�. - Takie marchewki na przyk豉d - dobieg這 go ze znacznie bli窺zej odleg這軼i. Prze趾n掖 郵in�. - Marchewki te� s� w porz康ku... Bardzo du穎 maj� tych tam, zdrowych... cosi闚. I 鈍ietnie, 鈍ietnie robi� na koloryt - ale nic nie mo瞠 si� r闚na� z suszon� persymonk�... A tu "przykro mi, nie prowadzimy sprzeda篡" i z deseru nici. Przynajmniej 鈍ie篡ch maj� pod dostatkiem... Odwa篡� si� niepostrze瞠nie zerkn望 w bok (to by豉 jedna z niewielu sytuacji, w kt鏎ych grzywka naprawd� si� przydawa豉). Nie pomyli� si�; srebrnow這sy m篹czyzna zr璚znie wybiera� ze stoj帷ej obok skrzynki co 豉dniejsze ciemnopomara鎍zowe owoce i by� najwyra幡iej zdecydowany podzieli� si� z nim swoimi spostrze瞠niami. To z kolei wprawia這 jego samego w niema貫 zak這potanie - raz, 瞠 nie podziela� entuzjazmu do persymonek, jakim zdawa� si� pa豉� nieznajomy, dwa, wci捫 篡wo pami皻a� ich pierwsze spotkanie i... c騜, nie bardzo wiedzia�, jak i czy w og鏊e powinien si� odezwa�. Prawd� m闚i帷, najch皻niej dyskretnie by si� wycofa� - ale takiej mo磧iwo軼i niestety nie mia�... Zamruga� raptownie, gdy pod nos podsuni皻o mu znienacka okaza陰 persymonk�. Popatrzy� oszo這miony na widniej帷� tu� za ni� u鄉iechni皻� twarz o bladej cerze. Od wcze郾iejszej persymonkowej przemowy z lekka zakr璚i這 mu si� w g這wie, a teraz jeszcze i to... - Znakomita odmiana - oznajmi� m篹czyzna tonem znawcy. - Powiniene� spr鏏owa�... Westchn掖. Przyj掖 owoc - czy to dlatego, 瞠 by� zbyt otumaniony na to, by si� sprzeciwi�, czy dlatego, 瞠 pr鏏a odmowy by豉by z jego strony mocno nieuprzejma. Do嗆, 瞠 persymonka le瘸豉 teraz w jego kuchni i wygl康a豉 znacznie realniej ni� wszystko w jej otoczeniu. Zab瑿ni� palcami o blat. To te� by這 zastanawiaj帷e. Ostatnimi czasy coraz cz窷ciej dopada這 go poczucie, jakby otaczaj帷a rzeczywisto嗆 by豉 jedynie blad� mar�, z kt鏎ej czym pr璠zej powinien si� otrz御n望. Kolejne dni zlewa造 si� ze sob�, szare i nijakie, cho� pozornie wype軟ione aktywno軼i� - podczas gdy noc� sny przenosi造 go do 鈍iata pe軟ego barw i 篡cia. Zupe軟ie jakby jego miejsce by這 gdzie�... tam, po drugiej stronie. Zapatrzy� si� w okno, niewiele jednak dostrzegaj帷 - my郵ami b陰dzi� zupe軟ie gdzie indziej. Nie przypomina� sobie, by na jawie czu� si� podobnie jak w kt鏎ymkolwiek ze swoich sn闚... za wyj徠kiem tych chwil, kiedy w pobli簑 pojawia� si�... On. Uczu�, 瞠 jego policzki zn闚 barwi rumieniec, ale nie m鏬� si� spiera� z faktami. A srebrnow這sy nieznajomy o niepokoj帷ym, figlarnym u鄉iechu w rzeczy samej wydawa� si� znacznie bardziej... 篡wy ni� otaczaj帷y go ludzie... niczym jedyna istota z krwi i ko軼i w鈔鏚 morza zjaw. Przymkn掖 na chwil� oczy, po czym, tkni皻y nag造m impulsem, chwyci� owoc i uni鏀� do ust. Mo瞠... mo瞠 je郵i go zje, zdo豉 zrozumie� co� wi璚ej - jak gdyby persymonka mog豉 zadzia豉� odwrotnie do mitycznego jab趾a granatu i by� mo瞠 przypomnie� mu o czym�, czego nie pami皻a� i nawet nie by� 鈍iadom... Ju� mia� zatopi� z瑿y w l郾i帷ej sk鏎ce - gdy jego wzrok pad� na wisz帷y przy oknie kalendarz. Konkretniej za� na kwadracik z dzisiejsz� dat�, na kt鏎ym widnia� opatrzony wykrzyknikiem napis "ksi捫ki". Przez moment przygl康a� mu si�, nie rozumiej帷, a� wreszcie... A niech to! Biblioteka! Czy naprawd� by� a� tak rozkojarzony, 瞠 o tym zapomnia�? Niedbale od這篡� persymonk� na blat; egzystencjalne rozwa瘸nia sprzed chwili niemal natychmiast wywietrza造 mu z g這wy. Zerkn掖 na zegar. Si鏚ma trzydzie軼i dwie. Zaj璚ia zaczyna� co prawda dopiero o dziewi徠ej, ale budynek biblioteki znajdowa� si�, nie przesadzaj帷, na przeciwnym ko鎍u miasta. Rower odpada�; pozostawa這 jecha� autobusem. Nie przepada� za tym, ale jedynie ta opcja dawa豉 szans�, 瞠 zd捫y na czas. Nie min窸o dziesi耩 minut, a by� ju� got闚 do wyj軼ia. Z zabran�, nie wiedzie� czemu, persymonk� w torbie. Ranek by� pogodny - mi豉 odmiana po kilku deszczowych dniach. Jedynym 郵adem wczorajszej ulewy by造 rozleg貫 ka逝瞠, l郾i帷e w porannym s這鎍u. Zmru篡� oczy. 安iat這 mia這 闚 szczeg鏊ny z這cisty odcie�, charakterystyczny raczej dla p騧nego, letniego popo逝dnia ni� dla kwietniowego poranka. W jaki� niezwyk造 spos鏏 pasowa這 to jednak do pe軟ego radosnego podekscytowania nastroju, jaki towarzyszy� mu od chwili przebudzenia. Prawd� powiedziawszy, nie pami皻a�, kiedy ostatnio - i czy w og鏊e kiedykolwiek - czu� si� podobnie. W jego 篡ciu niewiele by這 miejsca dla wznios造ch emocji; czas niemal ca趾owicie wype軟ia造 mu studia (w tym roku planowa� zacz望 drugi kierunek), dorywcza praca i liczne zaj璚ia dodatkowe. Tak zwane 篡cie towarzyskie praktycznie dla� nie istnia這; poza tym, by je prowadzi�, potrzebowa豚y znajomych, a tymi r闚nie� nie m鏬� si� pochwali�. Rodzina za�... c騜, nie by豉 to dobra chwila do rozmy郵a� na ten temat. Mimo wszystko nie t瘰kni� - i zreszt� nie w tym tkwi� problem. W jego 篡ciu brakowa這 czego� wa積ego - i im bardziej stara� si� t� pustk� wype軟i�, tym bardziej by� jej 鈍iadom. Cho� ka盥� minut� stara� si� wykorzystywa� w stu procentach, przed sob� nie widzia� celu... nie mia� 瘸dnego marzenia, kt鏎e pragn掖by zrealizowa� i kt鏎e przy鈍ieca這by jego decyzjom. 砰� z dnia na dzie�, tu i teraz - jak jaka�... poczwarka, kt鏎a dopiero mia豉 przemieni� si� w motyla (Cho� w jego wypadku, pomy郵a� z w豉軼iwym sobie przek御em, by豉by to raczej 熤a.). Dzisiejszy ranek jednak r騜ni� si� od poprzednich. Cho熲y stara� si� to zignorowa�, nie opuszcza這 go poczucie, 瞠 nadci庵a豉 zmiana... co� mia這 si� wydarzy�, a to niecodzienne z這ciste 鈍iat這, kt鏎e nadawa這 miastu poz鏎 zawieszonego mi璠zy dwoma 鈍iatami, jedynie utwierdza這 go w tym przekonaniu. Nieoczekiwanie przypomnia� sobie sw鎩 dzisiejszy sen, r闚nie� sk徙any w podobnym 鈍ietle. O krok bli瞠j... O krok bli瞠j od czego...? Us造sza� pisk opon i uskoczy� na chodnik. Kierowca znacz帷o postuka� si� w czo這, ruchem g這wy wskaza� pobliski sygnalizator. Czerwone. U鄉iechn掖 si� przepraszaj帷o, kln帷 przy tym w duchu. Przypadkowe samob鎩stwo raczej nie mie軼i這 si� w jego planach... Co ciekawe, jak naraz sobie u鈍iadomi�, nie czu� nawet strachu. Nie dlatego, 瞠 nie ba� si� umrze� - czu� po prostu, 瞠 to nie by豉 jeszcze ta w豉軼iwa chwila... Przewr鏂i� oczyma. Doprawdy, szed� ulic� i zastanawia� si� nad momentem w豉snej 鄉ierci. Czy to by這 normalne? Potrz御n掖 g這w�, powracaj帷 do chwili obecnej. Przystanek by� tu� tu�, zaraz przy jednej z g堯wnych arterii miasta. Szcz窷liwie autobus zatrzymywa� si� zaraz ko這 biblioteki, dlatego zdecydowa� si� w豉郾ie na niego, nie na kolejk�, od kt鏎ej musia豚y przej嗆 豉dny kawa貫k. Nie mia� dzi� czasu, cho� - jak u鈍iadomi� sobie po raz kolejny - w豉軼iwie nie mia這 to takiego znaczenia, jak powinno. Zwykle stara� si� by� obowi您kow� osob� i czasami nawet 豉ja� si� w duchu za niedok豉dno嗆, kt鏎a cechowa豉 niekt鏎e jego poczynania, tymczasem dzisiaj zupe軟ie nie przejmowa� si�, 瞠 mo瞠 si� sp騧ni� na zaj璚ia. Niby wypad� z domu jak oparzony, ale kiedy ju� szed� ulic�, mia� wra瞠nie, 瞠 nogi nios� go gdzie� indziej, ni� tylko do biblioteki naukowej. Stan掖 pod wiat�, mru膨c oczy w odbitym od wczorajszych kropel 鈍ietle. Popatrzy� na rozk豉d i zadowoleniem stwierdzi�, 瞠 nie powinien czeka� d逝瞠j ni� kilka minut. Jego my郵 zn闚 oderwa豉 si� od rzeczywisto軼i i pomkn窸a w rejony, kt鏎e widywa� jedynie w snach. Serce zabi這 mu mocniej, ale jednocze郾ie wype軟i� go jaki� niezrozumia造 spok鎩. Przez chwil� mia� poczucie, 瞠 jest w stanie si璕n望 prawdy, kt鏎a go nios豉. 疾 jeszcze chwila, a pojmie, co by這 jedynie snem, a co jaw�. Odruchowo si璕n掖 do torby, a jego palce dotkn窸y g豉dkiej sk鏎ki persymonki. Tym razem nie skrzywi� si� z niesmakiem - przeciwnie, poczu� nieznane dot康 ciep這, wype軟iaj帷e nagle jego wn皻rze. Persymonka... oznacza豉... przypomina豉 mu... Lekki, a jednocze郾ie bardzo wyra幡y zapach wody kolo雟kiej oderwa� go od rozmy郵a�. Zakr璚i這 mu si� w g這wie, tak g喚boko by� pogr捫ony w zadumie. Odwr鏂i� g這w�, tym razem spogl康aj帷 wprost. Oczywi軼ie. Znajomy nieznajomy. Sta� u鄉iechni皻y po drugiej stronie wiaty, pod pach� trzymaj帷 torb�. Ani chybi persymonki, pomy郵a� z roztargnieniem, o wiele bardziej skupiaj帷 si� na gwa速ownym uniesieniu, jakie nagle go ogarn窸o. Ciep這 w piersi przybra這 na sile. Co si� z nim dzia這?? Je郵i czegokolwiek by� w 篡ciu pewien, to tego, 瞠 nigdy jeszcze nie by� do tego stopnia wyprowadzony z r闚nowagi. I nie by這 to niemi貫 uczucie, doszed� do wniosku; cho� mia� wra瞠nie, 瞠 w jego wn皻rzu 軼ieraj� si� dwie si造: logiczny niepok鎩 i kompletnie niezrozumia豉 rado嗆. Jego r璚e dr瘸造 i musia� zacisn望 je w pi窷ci. Wiedzia� jednak, 瞠 je郵i co� si� zaraz nie wydarzy, stanie si� z nim co� strasznego... W atmosfer� przyt逝mionej eteryczno軼i, kt鏎a towarzyszy豉 mu od przebudzenia, wdar� si� odg這s rozdzieraj帷y rzeczywisto嗆 niemal namacalnie. Kieruj帷 si� instynktem, gwa速ownie oderwa� wzrok od m篹czyzny, cho� - u鈍iadomi� sobie nagle - na kontemplacji jego twarzy m鏬豚y sp璠zi� ca陰 wieczno嗆, i popatrzy� w stron� 廝鏚豉 d德i瘯u. Jego oczy rozszerzy造 si�, ch這n帷 ka盥y szczeg馧 scenerii. W stron� przystanku, niesiona si陰 bezw豉dno軼i, mkn窸a ci篹ar闚ka. O wiele za szybko i bez kontroli. Wcze郾iejszy odg這s by� bezradn� pr鏏� zatrzymania pojazdu podj皻� przez kierowc�, kt鏎ego przera穎n� twarz widzia� za szyb�. Pojazd przechyli� si� na jeden bok i sun掖 nieub豉ganie... 安iat zamar�, a czas przesta� mie� znaczenie. Sekundy - teraz wiedzia�, 瞠 by造 to ostatnie sekundy jego 篡cia - rozci庵n窸y si� w niesko鎍zon� sko鎍zono嗆. Dziwne, ale nie odczuwa� strachu. Czy 鄉ier� mog豉 by� tak spokojna? Zupe軟ie jakby kto� nad ni� czuwa�. Widzia� ci篹ar闚k� zbli瘸j帷� si� centymetr po centymetrze i jej wielkie ko豉, kt鏎e przesta造 si� obraca� w kolejnej nieudanej pr鏏ie zatrzymania maszyny. To nie mia這 znaczenia, u鈍iadomi� sobie w jednej chwili. To 篡cie... by這 tylko po篡czone. W ostatniej chwili zrozumia�, 瞠 jego prawdziwe 篡cie zawsze toczy這 si� gdzie indziej. Kiedy indziej. ... i z kim innym. Powoli, ruchem r闚nie rozci庵ni皻ym jak wieczno嗆 czasu, obr鏂i� g這w� w kierunku m篹czyzny... odwr鏂i� g這w� w kierunku... Gina. I wiedzia�, 瞠 Gin patrzy na NIEGO. Na Izuru. Po tysi帷ach lat ich spojrzenia - Izuru Kiry i Gina Ichimaru - zn闚 si� spotka造. Wyci庵n掖 r瘯� i wiedzia� ju�, 瞠 nie zd捫y, bo czas si� wreszcie wype軟i�. Jednak ostatnia my郵, z kt鏎� podda� si� czasowi, by豉 pewna niczym stal: Razem. Ciep貫 鈍iat這 dotkn窸o jego powiek. Zmarszczy� brwi, chc帷 przed nim uciec. Ptaki 獞ierka造 od jakiego� czasu, wy酥iewuj帷 radosn� pie填 - zupe軟ie zwyczajn�, a jednak zwracaj帷� uwag�. Wydawa這 mu si�, 瞠 ostatni raz s造sza� j� w takiej obfito軼i... nie pami皻a�. Mia� wra瞠nie, 瞠 min窸a wieczno嗆. Co� si� zmieni這. Bez豉dne wra瞠nia, uczucia i my郵i, strz瘼y informacji, nap造wa造 do jego m霩gu, nios帷 z sob� gro嬌� chaosu. Zacisn掖 d這nie i nakaza� sobie skupi� si� na najbardziej fizycznym doznaniu - 寮嬌豉ch trawy 豉skocz帷ych jego policzek i szyj�. Podni鏀� si� powoli, opieraj帷 na r瘯ach, i ostro積ie otworzy� oczy. D逝gie w這sy skutecznie przes豉nia造 widok, odgarn掖 je z twarzy. Usiad�, skupiaj帷 wzrok na ziemi i g喚boko oddychaj帷. Powietrze przesi彗ni皻e by這 zapachem letnich kwiat闚 oraz ostrzejsz� woni� 篡wicy. Odetchn掖 kilka razy, nie odrywaj帷 spojrzenia od zielonych li軼i i czuj帷 ich ch堯d pod palcami. Jego serce powoli wraca這 do spokojnego rytmu. Odwr鏂i� g這w�. W otoczeniu koniczyny, nie dalej ni� na wyci庵ni璚ie r瘯i, siedzia� Gin Ichimaru, ani na chwil� nie odrywaj帷 od niego wzroku. Izuru ponownie zamkn掖 oczy, a jego serce przyspieszy這 tak mocno, 瞠 oddech nie m鏬� za nim nad捫y�. Przycisn掖 d這nie do piersi, po czym uni鏀� powieki raz jeszcze - z obaw�, 瞠 go nie zobaczy. Ale by� tam. Siedzia� bez ruchu, obejmuj帷 ramionami kolana. Jego srebrne w這sy opada造 na czo這. Jego 鈍ietliste oczy patrzy造 uwa積ie. Ca豉 jego sylwetka promienia豉 w豉snym 鈍iat貫m. Nigdy nie wydawa� si� Izuru bardziej doskona造 ni� w tej chwili. 安iat這 o郵epia這 i Izuru zamruga�, 瞠by widzie� wyra幡ie. Czu�, 瞠 郾i. Czu�, 瞠 mo瞠 w tym 郾ie zrobi� absolutnie wszystko. Czu�, 瞠 mo瞠 zrobi� to, czego pragnie. Przeszed� go dreszcz, jego ramiona dr瘸造 ca造 czas. Wsta�, powoli - tylko po to, by osun望 si� na kolana tu� obok m篹czyzny. Nie odrywa� spojrzenia od szeroko otwartych oczu, kt鏎e l郾i造 z這tem. Poczu� ciep這, jakie przebija這 przez bia陰 tkanin� jego szaty. Zacisn掖 d這nie, nie zwa瘸j帷 na uk逝cie paznokci. Rozchyli� wargi, te� dr膨ce. Chcia�... Jeszcze chwila... Jeszcze tylko jedna chwila. Prze趾n掖, patrz帷 w twarz Gina, tak blisko jego w豉snej. Gin nawet nie drgn掖. Ca貫 篡cie skupia這 si� w jego oczach. Izuru nabra� g喚boko powietrza, niemal 瘸逝j帷, 瞠 musi przerwa� t� magiczn� cisz�. Mia� do dyspozycji ca陰 wieczno嗆, ale... Ale niekt鏎e rzeczy nie mog造 czeka� d逝瞠j, ni� czeka造 dot康. A jednocze郾ie mia� wra瞠nie, jakby rozstali si� zaledwie wczoraj. Nie zapomnia� uczucia, jakie dawa豉 obecno嗆 Gina Ichimaru - uczucia, kt鏎e by這 jego jedyn� rzeczywisto軼i�. Mog造 min望 tysi帷e lat, ale to jedno trwa這: najbardziej naturalna 鈍iadomo嗆, 瞠 tutaj jest jego miejsce. - Nie jestem ju� twoim zast瘼c� - powiedzia�. - Nie nazw� ci� ju� kapitanem. Wi璚 pos逝chaj... Gin. Czy pami皻a� sw鎩 g這s sprzed tak dawna? Czy o鄉ieli豚y si� w闚czas tak przem闚i�? Gin s逝cha�. - Ludzie si� zmieniaj�. Dusze si� zmieniaj�. Shinigami si� zmieniaj�. Zb陰kany powiew wiatru rozwia� jego w這sy. - Up造w czasu wzmacnia nawet najs豉bsze ga喚zie, a decyzje rzucone na wiatr zmienia w najtwardsz� stal. Co� 軼isn窸o go w piersi, jedno wspomnienie przepe軟ione nadziej�. - Czeka貫m na ciebie tysi帷e lat i pami皻am, czego pragn掖em przez ca陰 t� wieczno嗆. Wiem, czego chc� teraz - powiedzia� spokojnie, cho� czu� ucisk w gardle. - Nigdy wi璚ej nie zamierzam pozwoli� ci odej嗆. B璠� przy tobie do sko鎍zenia 鈍iata i d逝瞠j. Jeste� cz窷ci� mnie, a ja chc� by� cz窷ci� ciebie - ale tylko wtedy, je郵i mi na to pozwolisz. Mo磧iwe, 瞠 w tym 篡ciu b璠zie musia� zacz望 si� przyzwyczaja� do powa積ego wyrazu twarzy Gina, bo takim w豉郾ie Gin na niego teraz patrzy�. - Nigdy na ciebie nie zas逝giwa貫m... Izuru po這篡� mu palec na ustach, cho� wiedzia�, 瞠 tego g這su m鏬豚y s逝cha� zawsze. - To wszystko nie ma znaczenia. Nie 瘸逝j� niczego, co si� sta這, jakkolwiek trudne by by這 - powiedzia� ciszej, spuszczaj帷 wzrok. - Gdyby wszystko potoczy這 si� inaczej, mo瞠 nigdy by鄉y si� nie spotkali. Gdyby wszystko by這 normalnie, mo瞠 nigdy by鄉y nie stali si� sobie tak bliscy. Gdybym ci� wtedy... nie straci�... mo瞠 nigdy bym nie zrozumia�... - Urwa�, przez chwil� nie b璠帷 w stanie m闚i�. - Nikt nigdy nie by� dla mnie r闚nie wa積y. Nikogo nigdy tak nie... kocha貫m. - Podni鏀� g這w�. To by造 przecie� s這wa, kt鏎e przez tyle lat chcia� powiedzie�. - Kocham ci�, Gin - powt鏎zy� z przekonaniem tysi帷leci. - Jestem ca造 tw鎩, jak by貫m wtedy - tylko milion razy bardziej. - Pr鏏owa� si� u鄉iechn望, bez najmniejszego powodzenia. - Niech ci� to nie przera瘸. Nie odtr帷aj mnie, Gin. Gin milcza�, ale w jaki� spos鏏 jego milczenie nie niepokoi這 - pobrzmiewa� w nim 酥iew ptak闚, szum strumienia i nawet ciep這 s這necznych promieni. Wydawa� si� rozmywa� w le郾ym krajobrazie, a jednocze郾ie nigdy nie by� r闚nie rzeczywisty. Zamruga� powiekami, jakby nagle o郵epiony blaskiem silniejszym ni� bij帷y z jego z這cistych oczu. Spu軼i� g這w�, a potem podni鏀� j� na nowo. Izuru 郵edzi� ka盥y jego gest, ch這n掖 ka盥� jego reakcj�, dr膨c ca造 w przepe軟iaj帷ej go rado軼i, kt鏎ej jeszcze nawet nie zacz掖 ogarnia�. Patrzy� na srebrne w這sy opadaj帷e na czo這, szczup陰 twarz, jeszcze ja郾iejsz� ni� jego w豉sna, na znajome rysy - Gin Ichimaru siedzia� przed nim, taki sam jak kiedy�. I tylko u鄉iech znikn掖 z jego warg, zast徙iony czym� tak kruchym i delikatnym: najbardziej szczerym spojrzeniem. Twarz Gina nigdy nie by豉 tak otwarta. Izuru zn闚 zacisn掖 d這nie. Pragn掖... jak瞠 pragn掖 uj望 t� twarz w d這nie, zanurzy� palce w tych w這sach. Znale潭 si� bli瞠j, ni� by� kiedykolwiek wcze郾iej. Tkwi� w bezruchu i opanowaniu. Nie do niego nale瘸豉 decyzja, on ju� swoj� podj掖. M鏬� tylko czeka�. By� w stanie czeka�, ile trzeba. Jako�. Gin wreszcie si� poruszy�, w jednej chwili staj帷 si� pulsuj帷ym 篡ciem fragmentem otaczaj帷ej scenerii. Podni鏀� si� z trawy, wci捫 patrz帷 prosto w oczy Izuru. W jego wzroku co� mign窸o, a jego twarz wyg豉dzi豉 si� pewno軼i�. Powoli uni鏀� ramiona i obj掖 Izuru, przyci庵aj帷 go do siebie. Cienkie wargi dotkn窸y warg Izuru tak lekko, jakby musn掖 je ksi篹ycowy promie�, a potem spocz窸y w wyrazie najwi瘯szej czu這軼i na jego w這sach. Izuru ukry� twarz na piersi Gina, zaciskaj帷 palce na materiale jego szaty i d逝瞠j nie hamuj帷 貫z. - Nareszcie ci� znalaz貫m - powiedzia� zduszonym g這sem. - Musia貫m w to wierzy�, ca造 ten czas. Nic innego mi nie zosta這. A teraz, kiedy tu jeste�, mam wra瞠nie, jakby spe軟i� mi si� cud. Ca豉 jego wcze郾iejsza determinacja ulotni豉 si�. Czu� si� teraz jak wtedy, dawno temu - zamkni皻y w sobie ch這piec patrz帷y w s這鎍e i otulony bezpiecznie jego ciep貫m. Ramiona Gina obj窸y go mocniej. Westchn掖, czuj帷, 瞠 opad這 z niego napi璚ie, z kt鏎ego nawet nie zdawa� sobie sprawy. Nie chcia� by� nigdzie indziej. Nigdy. - Mia貫m nadziej�... - wyszepta�. - Mia貫m nadziej�, 瞠 mnie zechcesz. 疾 co� dla ciebie znacz�... Przecie� zgin掖e� za mnie. - Izuru podni鏀� g這w�, spogl康aj帷 na niego powa積ie, cho� obraz rozmywa� si� i migota�. - Mam wobec ciebie d逝g 篡cia, kt鏎ego nigdy nie sp豉c�. Gin pokr璚i� g這w�. Srebrne w這sy b造sn窸y w s這necznych promieniach. Jego ramiona obj窸y Izuru mocniej. - To ja sp豉ci貫m d逝g, jaki mia貫m wobec ciebie - powiedzia� cicho. - Za to, 瞠 zawsze by貫� przy mnie. Gdyby nie ty, nigdy nie zaszed豚ym tak daleko. Gdyby nie ty... nigdy nie dowiedzia豚ym si�... co to znaczy by� szcz窷liwym - ostatnie s這wa wyszepta�. Izuru ponownie opar� g這w� na jego piersi. Jego serce wci捫 bi這 jak szalone, ale przecie�, u鈍iadomi� sobie, tak powinno by�. Oddycha� szybko. Dr瘸�. Oczy wci捫 szczypa造. Jednocze郾ie czu�, 瞠 nigdy w 篡ciu nie doznawa� tak doskona貫go spokoju. To by這 szcz窷cie. Trwali tak przy sobie - Izuru wczepiony w Gina, w u軼isku jego ramion - sk豉daj帷 sobie w milczeniu obietnice, 瞠 nigdy wi璚ej... Izuru podni鏀� oczy i spojrza� w twarz Gina, po raz kolejny zachwycaj帷 si� jej pi瘯nem. Obj掖 j� d這闓i, g豉dz帷 opuszkami delikatne ko軼i policzkowe, i wyci庵n掖 szyj�. Przycisn掖 usta do ust Gina, pierwszy raz w kt鏎ymkolwiek 篡ciu, i stwierdzi� - nieco niesk豉dnie, bo zaczyna這 mu si� kr璚i� w g這wie - 瞠 ka盥a egzystencja niesie z sob� co� nowego. Przez chwil� mia� wra瞠nie, 瞠 Gin smakuje persymonkami... a potem przesta� my郵e�, poniewa� Gin odwzajemni� poca逝nek. Izuru wsun掖 palce w jego w這sy, a ich mi瘯ko嗆 sprawi豉, 瞠 zn闚 przeszed� go dreszcz. J瘯n掖. Gin obj掖 go mocniej, a jego wargi rozsun窸y si� w u鄉iechu. Opar� czo這 na czole Izuru, jego rz瘰y musn窸y brwi jego dawnego wicekapitana. - To ja jestem ca造 tw鎩 - powiedzia� g這sem d德i璚z帷ym spe軟ieniem i niezachwian� pewno軼i�. - Nareszcie - doda� ciszej, u鄉iechaj帷 si�. - I tylko tw鎩 - szepn掖, dotykaj帷 wargami jego skroni i przysuwaj帷 usta do jego ucha. - Izuru. Izuru drgn掖, czuj帷, jak podnosz� si� w這ski na jego ciele. Gin 豉godnie po這篡� go na trawie i nachyli� si� nad nim, przes豉niaj帷 s這鎍e. Jego twarz by豉 teraz samym u鄉iechem, kt鏎y Izuru odwzajemni�. Gin przysun掖 si� bli瞠j, jego srebrne w這sy niemal dotkn窸y kwiat闚 koniczyny. Izuru westchn掖, widz帷 w jego oczach to, czego nigdy nie spodziewa� si� zobaczy�. - S康z�, 瞠 to oczywiste - zacz掖 Gin tonem, kt鏎y w zamierzaniu mia� by� figlarny, jednak gdzie� g喚boko pod s這wami Izuru wychwyci� niezwyk陰 powag� m篹czyzny - ale i tak chc� ci to powiedzie�. - Jego oczy promienia造. Nigdy nie wydawa� si� szcz窷liwszy. - Kocham ci�, Izuru. Izuru tylko patrzy�. Jaka� cz窷� jego 鈍iadomo軼i rozb造s豉 my郵�, 瞠 Gin Ichimaru, mistrz ironii, dowcipu i replik, by� w stanie powiedzie� co� takiego... tak po prostu. I 鈍iat si� nie sko鎍zy�. Brz璚zenie pszcz馧 wype軟i這 chwil�. Gin u鄉iecha� si�. - Przecie� ciebie nie da si� nie kocha� - doda�, jakby chcia� wyja郾i�, po czym pokr璚i� g這w� i roze鄉ia� si�. Izuru prze趾n掖. Czas 貫z dobieg� ko鎍a. Zaczyna� si� czas rado軼i. Wyci庵n掖 rami� i zdecydowanym ruchem 軼i庵n掖 Gina na d馧. Mieli dla siebie wieczno嗆, ale nie zamierza� ju� d逝瞠j czeka�. Nasta� ich dzie�. |